Stevan Sremac

Stevan Sremac

Stevan Sremac, jedan od najznačajnijh predstavnika realizma u srpskoj književnosti, rođen je 1855. godine u Senti. Osnovnu školu pohađao je u rodnom gradu. Pošto je rano ostao bez oba roditelja, brigu o njemu preuzima ujak Jovan Đorđević, znameniti srpski istoričar i književnik, koji ga 1868. godine dovodi u Beograd na dalje školovanje.

Godine 1874. završava Prvu beogradsku gimnaziju. Iste godine upisuje Istorijsko-filološki odsek Filozofskog fakulteta u Beogradu.

Tokom studiranja, kao dobrovoljac Đačke baterije učestvuje u ratu za oslobođenje jugoistočne Srbije i Niša od Turaka.

Diplomirao je po povratku iz rata, 1878. godine.

Ubrzo po diplomiranju, zapošljava se nakratko kao praktikant u Ministarstvu finansija. U septembru 1879. godine seli se u Niš gde ga je Ministarstvo prosvete postavilo za profesora Gimnazije. Na tom mestu zadržao se jedanaest godina. Predavao je krasnopis, crtanje, nemački jezik, moral, srpsku gramatiku, srpsku istoriju, opštu istoriju i geografiju. Godine 1881. biva prebačen u Pirot, ali se ubrzo vraća u Niš gde ostaje sve do 1892. godine.

Karijeru gimnazijskog profesora nastavlja u Beogradu. Tu počinje da se ostvaruje i kao književnik. Piše realističnu prozu, na osnovu beležaka o konkretnim anegdotama stvarnih ličnosti koje je godinama sakupljao po Nišu i Pirotu. Bio je poznat kao „pisac sa beležnicom”.

Jedan je od najobrazovanijih pisaca devetnaestog veka u Srbiji.

U Srpsku kraljevsku akademiju Stevan Sremac primljen je u februaru 1906. godine kao jedini profesor gimnazije u njenoj istoriji. U želji da u miru napiše pristupnu besedu Akademiji, otputovao je u Sokobanju. Besedu nikada nije održao jer se u Sokobanji razboleo i iznenada preminuo u avgustu 1906. godine. Sahranjen je sa najvećim počastima na Novom groblju u Beogradu.

Scroll to Top