Dragiša Vasić

Dragisa Vasić

Dragiša Vasić, istaknuti srpski pravnik, književnik i publicista, rođen je 1885. godine u Gornjem Milanovcu.

Osnovnu školu i niže razrede gimnazije završio je u rodnom gradu. Više razrede gimnazije i Pravni fakultet završava u Beogradu. Diplomirao je u junu 1907. godine i odmah zatim otišao u Pešadijsku oficirsku školu na služenje vojnog roka. U ovoj beogradskoj školi godinu dana kasnije uspešno polaže ispit za rezervnog oficira.

Napredovanje u pravničkoj službi ubrzo prekidaju ratovi — u Prvi balkanski rat stupa kao rezervni oficir i učestvuje u Kumanovskoj, a u Drugom balkanskom ratu učestvuje u Bregalničkoj bici. Za zasluge u borbama odlikovan je Zlatnom medaljom za hrabrost.

Učestvuje i u Prvom svetskom ratu. Borio se na Ceru i položajima kod Šapca, u Kolubarskoj bici, sudelovao u odbrani Beograda, a zatim povlačio sa srpskom vojskom preko Albanije. Posle oporavka na Krfu, prebačen je na Solunski front.

Po završetku Velikog rata, na sopstveni zahtev oslobođen je vojne službe.

U periodu od maja do avgusta 1920. godine, glavni je urednik liberalno-demokratskog lista „Progres”. Zbog svojih opoziciono obojenih političkih članaka i komentara, ovaj list je vrlo brzo ugašen, a Dragiša Vasić po kazni poslat u planine na granici sa Albanijom da učestvuje u gušenju pobune albanskih plemena.

Pošto se zbog navedenog podrazumevalo da za njega više nema posla u državnoj službi, po povratku započinje advokatsku karijeru. Njegova kancelarija u Beogradu bila je jedna od najuglednijih u prestonici.

U februaru 1934. godine izabran je za dopisnog člana Srpske kraljevske akademije.

Sa Slobodanom Jovanovićem 1937. godine osniva Srpski kulturni klub, 1938. postaje član Upravnog odbora Srpske književne zadruge, a zatim i član njenog Književnog odbora. Srpski kulturni klub 1939. godine pokreće list „Srpski glas”, a Dragiša Vasić je izabran za njegovog glavnog urednika. I ovaj list je, tokom svega sedam meseci svoga postojanja, više puta zabranjivan.

Posle kapitulacije, aprila 1941. godine, Dragiša Vasić na poziv Draže Mihailovića pristupa njegovom četničkom pokretu i postaje Dražin lični pomoćnik, savetnik za politička pitanja i zamenik. Početkom 1944. godine razilazi se sa Mihailovićem i pridružuje četnicima Pavla Đurišića.

Pogubljen je krajem avgusta 1945. godine. Njegova smrt obavijena je velom misterije. Većina izvora navodi da su ga zarobile, a zatim i ubile ustaše u koncentracionom logoru Nova Gradiška. Međutim, postoje i neki drugi izvori koji tvrde da su ga zarobili i streljali partizani u Banjaluci.

U martu 1945. godine, dok je još bio živ, Dragiša Vasić je od strane komunista proglašen za „izdajnika naroda” i „ratnog zločinca”. Sva imovina mu je konfiskovana i izbačen je iz kulturne baštine srpskoga naroda. Pod stavkom „obrazloženje zločina” upisano je da je bio učesnik nemačko-četničke konferencije u Beogradu, od 5. do 7. februara 1942. godine, „kada je ugovorena politička i vojna saradnja četnika sa Nemcima i zajednička akcija protiv partizana”.

Sudsko veće Okružnog suda u Beogradu, rehabilitovalo je Dragišu Vasića decembra 2009. godine, utvrđivanjem da pomenuta konferencija nije ni održana, kao i da Vasić tokom okupacije nije dolazio u Beograd.

Scroll to Top