Borisav Stanković

Borisav Stankovic

Borisav Stanković, jedan od najznačajnijih predstavnika realizma u srpskoj književnosti, rođen je 1876. godine u Vranju. Budući da je rano ostao bez roditelja, brigu o dečaku preuzela je njegova baba po ocu, Zlata, a njen život i priče o starim vremenima kasnije će mu biti inspiracija za mnoga dela.

U rodnom gradu završio je osnovnu školu i sedam razreda gimnazije, a osmi razred u Nišu gde je i maturirao. Ekonomski odsek Pravnog fakulteta u Beogradu upisao je 1896. godine.

Iste godine, kao student prve godine prava, ostaje i bez babe Zlate. Zbog materijalnih neprilika, dve godine kasnije prodaje porodičnu kuću u Vranju lokalnom svešteniku. Kuća je danas Muzej Bore Stankovića i nalazi se u Baba Zlatinoj ulici.

Tokom studiranja izdržavao se radeći kao praktikant u Državnoj štampariji, Ministarstvu prosvete i Ministarstvu spoljnih poslova.

Borisav Stanković diplomirao je 1902. godine. Iste godine venčao se sa Angelinom Milutinović, uglednom Beograđankom iz svešteničke porodice sa kojom je imao tri kćerke.

Godine 1903. dobija stipendiju Ministarstva prosvete i godinu dana boravi u Parizu. Po povratku u Beograd radi kao službenik na železničkoj stanici, kao poreznik, a zatim osam godina i kao kontrolor državne trošarine u Bajlonijevoj pivari. Godine 1913. ponovo prelazi u Ministarstvo prosvete.

Po izbijanju Prvog svetskog rata kao referent Crkvenog odeljenja Ministarstva prosvete i vera zajedno sa srpskom vladom povlači se u Niš, ratnu prestonicu Srbije. Pred austrougarskom i bugarskom ofanzivom srpska vlada i vojska prinuđene su da se evakuišu i iz Niša, a Stanković je tom prilikom bio zadužen za prenos moštiju Stefana Prvovenčanog do Pećke patrijaršije. Odatle je, januara 1916, stigao u Podgoricu.

Tu ga zarobljava austrougarska vojska i internira u Derventu odakle se, kad je pušten na slobodu 1916. godine, vratio u Beograd gde je svojim književnim i novinarskim radom, pišući kratke zapise i reportaže o životu u okupiranom Beogradu, pokušavao da prehrani porodicu.

Zbog saradnje i pisanja za Beogradske novine do smrti će nositi mučan teret moralne osude.

Preminuo je razočaran i usamljen u Beogradu 1927. godine. Sahranjen je na Novom groblju.

Scroll to Top